KAYIP YILLARIN BEDELİ

Pandemi, enflasyon, artan maliyetler ve yangın yönetmeliğinden kaynaklanan baskılar derken sektör son 6 yılı ayakta kalmaya çalışarak geçirdi.

Bu süreçte ertelenenler ise:

• Renovasyon yatırımları
• Teknolojik dönüşüm
• Enerji verimliliği projeleri

Yani sektör amortismanını ayıramadı / tüketti, yerine de koyamadı.

GÖRÜNMEYEN RİSK

Bugün birçok tesis hâlâ iyi görünüyor. Ama bu durum sürdürülebilir değil. Önümüzdeki 5–7 yıl içinde toplu renovasyon ihtiyacı kaçınılmaz.

Bu noktada piyasa üçe ayrılacak:

• Sermayesi olan  → yenileyip güçlenecek
• Zorlanan            → ortak alacak
• Dayanamayan    → satışa çıkacak

EN BÜYÜK TEHLİKE

Yaşlanan tesislerin ilk refleksi fiyat düşürmektir. Bu da zincirleme bir etki yaratır:

• ADR düşer
• Pazar dengesi bozulur
• Kaliteli tesisler baskı altına girer
• Hizmet standardı geriler
• Ülke imajı zarar görür

Sonuç olarak, Türkiye ucuzlayan ama kalitesi düşen destinasyon algısına sürüklenir. Bu artık bireysel değil, sektörel bir risktir.

Bugün asıl ihtiyaç, Renovasyon odaklı bir turizm politikasıdır. Mevcut politikalar hâlâ yeni arzı teşvik ediyor. Oysa ihtiyaç çok daha net:

• Renovasyon teşvikleri
• Uygun finansman modelleri
• Enerji verimliliği destekleri

Eğer bu sürece zamanında müdahale edilmezse, önümüzdeki 5–10 yıl içinde bazı destinasyonlarda “otel çöplüğü” riski kaçınılmaz.

Turizmde büyüme oda sayısıyla değil, o odaların ne kadar süre rekabetçi kaldığıyla ölçülür. Bu durumda turizm gelirlerine de olumlu yansır.