Türkiye’nin Kültür Atlası adlı ortak çalışmamda ‘’Düşle gerçek bu romanda iç içe. Destan gelgitlerle örülüdür. Destanda sözlü edebiyatın ve dengbejlerin izlerini görürüz. Anlatı için anlatı formunun bu eşsiz örneğini yazarın dostu Abidin Dino resimler’’ diye anlatmışım.

Oysa gerçek mesajı için oyunu seyretmeliymişim.

Oyunun yönetmeni Yiğit Sertdemir’in sözlerine kulak veriyorum: Kavuşursan masal olur. Kavuşmazsan efsane. Masal olamayanların efsanesi...Ağrı Dağı Efsanesi...

Oyunun Gülbahar ile Ahmet’in büyük aşkıyla örülü olduğunu zannederken, ‘’Tanyerleri ışırken kavallarını bellerinden çekip Ağrıdağı’nın öfkesini, sevdasını çalarlar. Ve gün kavuşurken bir ak kuş gelir...’’ deki derin anlamı, oyunu görünce kavrıyorum. Çünkü ’’Mahmut Han, Ağrı Dağı’nın öfkesinden habersizdir ‘’.

Beş kamyon malzemeyle Bursa’ya gelen 66 sanatçı, seferber olmuş ‘’ışığın destancısı’’ Yaşar Kemal’in diline yerleştirdiği, yazısına vurduğu öfkesini, isyanını, sevgisini, umudunu müzikle, sesle, dansla, dekorla vererek ‘’yakan ve öldüren muktedirin karşısına, ne gerekiyorsa onu yaparım, yeter ki o yaşasın diyenleri koyar’’.

Sadece aşkın öfkesi mi?

Yaşar Kemal Usta bununla yetinir mi?

O, dramaturg Sinem Özlek’in sözleriyle ’’sadece aşkın yahut direncin yahut bir mitin değil, tekmil canlıları, zamanın döngüsünü, suyu, ateşi ve toprağı, çelişkiyi, çözümü ve çözümsüzlüğü, hem sesi hem sözü içine alan bir bütünün anlatıcısı olur’’.

165 dakikaya zor sığan oyunun sonunda, bir alkış seli, herkes ayakta... Alkış, hem oyunun o eşsiz gücüne, hem de ‘’geleceği başka yazmanın hem inadı hem de umudu ‘’olan Yaşar Kemal’e.

Seyirci bu alkışıyla, yönetmen Yiğit Sertdemir’in ‘’Öyle bir ayrılık ki, sanki ortamıza kocaman bir kılıç saplanmış da, elimiz birbirine dokunamıyor. Dokunabilse, el ele tutuşacağız ama ne mümkün‘’ saptamasını sanki