Özellikle mobilya sektöründe gerçekten küçümsenmeyecek bir üretim kapasitesine sahibiz. Ama zaman zaman rahatsız edici soruları kendimize sormamız gerekiyor.

Biz gerçekten mobilya mı satıyoruz? Yoksa sadece ağaç, kumaş ve metalin birleşiminden oluşan nesneler mi?

Çünkü konuya biraz daha dikkatli bakınca çok ilginç bir gerçekle karşılaşıyoruz. Türkiye’nin sorunu üretim eksikliği değil. Sorunumuz estetik ihraç edemememiz.

Artık İngiltere’de insanlar sadece koltuk satın almıyor. Bir yaşam tarzı satın alıyor. Bir kimlik satın alıyor. Bir karakter satın alıyor.

İnsanların evlerinin içine koydukları masa yemek yemek için değil, kendini ifade etmek için tercih ediliyor.

İşte bizim çoğu zaman kaçırdığımız yer tam burası. Türk sanayisi uzun yıllardır çok iyi üreticiler yetiştirdi ama aynı başarıyı tasarımcı yetiştirmekte gösteremedik.

Biz fabrikalar kurduk. Avrupa’da dev mağazalar açtık. Makine yatırımları yaptık. Ama bir tane küresel tasarım dili oluşturamadık.

İtalya neden pahalı ürün satıyor? Çünkü aslında sandalye satmıyor. Estetik satıyor.

Danimarka neden dünya mobilya sektöründe farklı bir yerde duruyor? Çünkü ahşap satmıyor. Bir yaşam kültürü satıyor.

Biz hala ürün kataloglarında teknik özellik anlatıyoruz.

32 DNS sünger. Birinci kalite MDF. Fırınlanmış gürgen. Soft close mekanizma.

Londra’daki tüketici bunların büyük bölümünü umursamıyor. O ürünün ona ne hissettirdiğine bakıyor.

Acı ama gerçek. Türkiye birçok sektörde mühendis yetiştirdi ama tasarımcıyı hala maliyet kalemi olarak görüyor.

Yeni ekonomide tasarım artık dekorasyon değil. Rekabet üstünlüğü. Başkalarının tasarladığı dünyalara ucuz üretim yapıyoruz.

Türkiye’nin ihracatındaki en büyük eksik teknoloji değil. Sermaye değil. Pazar da değil.

Dünya, karakteri olan ürüne para ödüyor. Türkiye’nin önündeki ihracat devrimi daha fazla tasarımcı yetiştirmek olacak.