Artık bu şirketlerin önemli bir kısmı gözünü İngiltere’ye ve diğer gelişmiş pazarlara çeviriyor. Fakat global pazara çıktığımızda, beraberimizde ürünlerimizle ve hizmetlerimizle birlikte iş yapma

alışkanlıklarımızı da götürüyoruz.

Türkiye’de “ağabey” kültürü iş hayatının önemli bir parçası. Tecrübesiyle yol gösteren, sözü dinlenen, ilişkileri güçlü, gerektiğinde bir telefonla işleri hızlandırabilen bir iş insanı modeli. Kendi ekosistemimiz içinde bunun önemli bir karşılığı var. Ancak uluslararası pazarda aynı yöntem her zaman işe yaramıyor.

İngiltere’de karşı tarafın sizi “ağabey” olarak kabul etmesini bekleyemezsiniz. Çünkü burada ilişkinin temelini çoğunlukla kişisel ağırlıktan ziyade sistem, güven, şeffaflık, sözleşme ve sürdürülebilirlik oluşturuyor.

Bu, Türkiye’deki iş yapma kültürünün yanlış olduğu anlamına gelmiyor. Sadece her kültürün kendi çalışma dili olduğunu gösteriyor.

Benim İngiltere’de geçen yıllarda gördüğüm en önemli farklardan biri de işte bu.

Yerel pazarda sizi yıllardır tanıyan insanlara verdiğiniz güveni, yeni bir pazarda sıfırdan inşa etmek zorundasınız. Bunu yalnızca geçmişte yaptıklarınızla değil, bugün nasıl

çalıştığınızla da göstermeniz gerekiyor.

Bence Türk sanayicisi artık “ağabey” olarak güçlü olduğu yerel sahneden çıkıp, küresel pazarda güven veren bir iş ortağı olmayı öğrenmeli.

Üretim gücümüz zaten var. Şimdi onu dünyanın iş yapma kültürleriyle buluşturma zamanı.